با علاقه ای شگرف به این رشته اومدم همیشه به یاد دارم که وقتی بحث حقوقی میشد که اغلب هم من شروع کننده بودم صدای بچه ها در میومد اما اونقدر علاقه داشتم که محو بحث میشدم و حرف های حاشیه ای دیگه برام اهمیتی نداشت اما مدتیه که رغبتی ندارم نمیدونم چرا؟ وقتی به خواهر ۵ سالم نگاه میکنم که هیچ دغدغه ای نداره و فقط بازی می کنه با شیطنت های بچگانش بدجوری حسودیم میشه نه دستم توان نوشتن داره و نه دلم این در حالیه که تصمیم دارم ارشد هم شرکت کنم مسلما فرصتی برای مرور مطالب برام باقی نمیمونه از طرفی یه دور خوندن هم کافی نیست دوست دارم کتاب هامو ببندم و بذارم توی کمد دیواری تا هر چند به طور کاذب احساس راحتی کنم دوست دارم احساس کنم وجود افرادی رو که در کنارم درس میخونن هم پای من 

 

 

نوشته شده در شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت توسط شیوا سپهري| |